مشاوره کاری رایگان

سلام ووقت بخیر
آقای معبودی یه سوال از حضورتون دارم ،چقد میشه یه فضای کسالت بار و خسته کننده رو تحمل کرد؟من وارد شرکت کوچیک حدودا ۶نفر شدم ک اکثرا سن ها درآستانه بازنشستگی و بالاهستن و هیچ اثری از پویایی و رشد و فعال بودن نیست ،میخام بدونم به خاطر بیکار نبودن چقد میشه یه همچین فضایی رو تحمل کرد آیا اصلا بودن تو همچین فضایی و کارکردن برای یه نفر که دهه هفتادیه مناسبه؟اصلا محیط وقتی روز اول برای آدم انقد بی روح و کسالت بارباشه موندن و ادامه دادن درسته ؟

سلام
من در تخصص خودم ۲۰ سال سابقه دارم. حدود ۱/۵ ساله که به یک شرکت جدید ملحق شدم. در واقع یکی از مهندسین فنی شرکت رفت برای مرخصی زایمان و من وارد سازمان شدم تا به نوعی نبود ایشان را پوشش دهم. در مدت ۹ ماه سخت تلاش کردم تا کارها نیمه کاره باقی نماند کارهایی که از دست ایشان مانده بود، به پرسنل زیردست که تازه کار هستند هم آموزش می دادم. علیرغم حجم بالای کار، همه چیز خوب بود تا وقتی که این خانم از مرخصی زایمان برگشت. حس میکرد من جای ایشان را گرفته ام و از همان بدو ورود با من رفتاری سرد و بی تفاوت داشت و تلاش میکرد که من را متوجه کند که از به قول خودش از من خوشش نمی آید. میز و سیستم کامپیوتری و.. مربوط به ایشان تحویل من شده بود و وقتی قبل از بازگشت ایشان من پیگیر روشن شدن وضعیت شدم و درخواست سیستم کردم، پاسخ روشنی دریافت نکردم.
رفتار این خانم بسیار تند و خشن و بی ادبانه بود و دائم راه می رفت و با صدای بلند بد و بیراه می گفت و غر می زد. اوایل من سعی کردم از در دوستی با او وارد شوم چون هم اتاق و همکار بودیم، اما با واکنش‌های سرد و بد مواجه شدم و از این کار دست کشیدم.
خلاصه کنم ، کم‌کم این نفرتش به من را به دیگران هم تسری داد، بقیه همکاران نیز رفتارش تغییراتی کرد. حتی بعضی ها نسبت به من جبهه گرفتند، سعی کردند مانند سابق همکاری لازم را نداشته باشند و ….خیلی طولانی و مفصل است.
در این میام من چندین بار با مدیر مستقیمم و مدیرعامل صحبت کردم که به خاطر این مسائل تحت فشار روانی هستم. ولی اقدام موثری در جهت رفع مسأله نشد. الان به قدری تحت فشار روانی هستم که دیگر به ترک سازمان فکر می کنم. فرهنگ کاری سمی (زبرآب زدن، دائم پشت سر همکاران مختلف حرف زدن، دور زدن مدیران و و و )بسیار رایج است. اوایل که این ماجراها پیش آمده بود تصمیم گرفتم مبارزه کنم با این تیم سمی و نشان دهم که با زورگویی و خاله زنک بازی نمی توانند مرا از میدان به در کنند، اما الان حس می کنم باید زودتر از اینجا بروم تا سلامت روانم حفظ شود.
البته ماجرا خیلی مفصل تر است و نمی شود در یک متن توضیح داد. حالا می خواستم با شما مشورت کنم که آیا باید رها کرد و رفت یا ماند و جنگید و خود را اثبات کرد؟

با سلام و‌وقت بخیر، من ده سالی هست برنامه نویسی می کنم. بنظرم ادم متعهد و پر تلاشی هستم ولی زحماتم دیده نشده.یکی از دلایلش افرادی بودند‌که مستقیم با انها به عنوان ارشد کار کردم و فید بکی که منجر به ارتقا حقوقی یا پوزیشن بشه واسم رقم نخورده. اینو زمانی متوجه میشدم که‌میخواستم از شرکت برم و وقتی مدیر کل از من دلایل رو‌ جویا میشد متوجه میشدم که انصاف رعایت نشده و قحبت های من شنیده نشده و ای کاش در طی دوران کارم، نقض اسکیپ لول رو انقدر جدی نمی گرفتم تا مدیران بالادستی رو از خواسته های خودم و چند و‌چون کار مطلع میکردم. اخیرا هم در شرکتی نزدیک به یک سال اندی مشغولم. و در این مدت به دلایل مشکلاتی که قبلا رخ داده بوده تغییر رویکرد رخ داد و عملا من نوعی تنها می تونستم از طریق فرد ارشد تسک ها رو‌ بگیرم. عملا در جلسات حضور نداشتم و‌مدام در خواست میکردم که ویس در اختیارم قرار بدین که هیچ وقت عملی نشد، به همین خاطر آنبوردینگ من و رسیدن به درک لازم از بیزینس پرژه های در دست به کندی و با صحبت ها گاها غیر شفاف و بدون بیگ پیکچر اتفاق افتاد و الان که تنها چند هفته است که مستقیما در جلسات بیزینسی هستم متوجه شدم که حداقل یک سال از زمان من به خاطر یسری تصمیمات اشتباه از مجموع تلف شد در حالی که با انگیزه و تلاشی که در خودم سراغ داشتم میدونستم الان در وموقعیت بهتری باشم و الان با ورود فرد جدید که از همین ابتدا مستقیما وارد جلسات میشود و انبردینگ با پلن مشخص در حال انجام است احساس سرخوردگی یا عقب افتادن بهم دست نمیداد. این اتفاق من رو‌ناراحت کرده و احساس می کنم بی عدالتی شده و میخوام بدونم چطور میتونم با یک روند منطقی مسیر شغلیم رو دنبال کنم که رشد بیشتری حس کنم و این قبیل اتفاقات واسم رخ نده و من خودم کسی باشم که توان پرزت کردن کارهایی که برای مجموعه کرده داشته باشه.
با تشکر